Kącik psychologiczny » Kryzys psychologiczny - co to takiego?

       Kryzys psychologiczny - co to takiego?  

      Często osoby zgłaszające się po pomoc w stanie kryzysu psychicznego przychodzą do mnie z obawą, że ich stan oznacza chorobę psychiczną. Zdarza się, że zaniepokojeni tym, że” coś” się dzieje z ich emocjami, sami  się diagnozują, przypisując sobie różnorakie choroby i zaburzenia.  Pojawienie się przygnębiających emocji: smutku, poczucia krzywdy, osamotnienia itp., sprawia, że ciągle nie wiemy co z nimi zrobić. Inaczej jest gdy dostajemy gorączki, mamy bóle głowy, katar, kaszel czy inne objawy pochodzące z ciała. Wówczas instrukcja jest prostsza – po prostu idziemy do lekarza. Ale co gdy choruje nie ciało a emocje?

 

          Mimo danych szacunkowych, które podaje WHO o tym, że problemy ze zdrowiem psychicznym, dotykają jedną na cztery osoby (tak, jedną na cztery) w różnych okresach jej życia, wciąż trudno przyjąć, że tak jak nasze ciało nie jest idealne, i na różne sposoby choruje, tak również nasze emocje potrzebują czasem zajęcia się nimi.  Wciąż trudny jest dostęp do wiedzy na temat emocjonalnego ABC. Wiedza powszechnie dostępna, której  źródłem jest zazwyczaj Internet, ale nie tylko, zwykła traktować uczucia trudne jako te „negatywne”, określając ich górnolotnymi sloganami w stylu: „walcz ze smutkiem”, „dbaj o pozytywną energię”, mało się jednak mówi o tym, że emocje, również te „negatywne” są takimi samymi częściami naszego ciała jak ręka, noga, są ludzkie…

         Kryzys emocjonalny może spotkać każdego, niezależnie od płci, zawodu, wieku, a nawet tego czy jest to osoba, która ma zdiagnozowane zaburzenie czy nie.

Wynika to z wielu różnych czynników, ale często sprowadza się do tego, że nasze życie jest nieprzewidywalne, doświadczamy w nim rozmaitych utrat, osób, zdrowia, siły, wieku itp.

      O kryzysie psychologicznym mówimy wówczas, kiedy jakieś trudne wydarzenie życiowe (bądź wydarzenia), powodują przeciążenie możliwości osoby, do skutecznego radzenia sobie. Kryzys jest spowodowany załamaniem się dotychczas  używanych mechanizmów obronnych, czyli  struktur, które zniekształcają rzeczywistość w sposób nieświadomy. Dzięki nim emocje, których psychika nie jest w stanie „przetworzyć”, wyregulować,  nie są dopuszczone do świadomości. To tak, jakby tama która jest zbudowana na rzece, przestała tymczasowo spełniać swoją funkcję. Może się „rozpaść” w całości bądź w jakiejś części.  Trzeba ją przebudować, w taki sposób, aby mogła dalej regulować przepływ wody. Można powiedzieć, że dzięki temu że nastąpił kryzys, można tę tamę „ulepszyć”, tak aby poprzednie rozwiązania jakie były użyte i nie zadziałały były lepsze. Przekładając to na kryzys psychiczny, mamy szansę przeżywając go w sposób pomyślny rozwinąć się, stać się bardziej dojrzałymi. Nierzadko osoby, które przebyły kryzys psychologiczny weryfikują swój system wartości, umacniając osobiste poczucie sensu i celowości życia.

      W niektórych sytuacjach reakcji kryzysowych, skuteczne może być spotkanie z psychologiem jako wsparcie, możliwość psychoedukacji. Celem zmiany mechanizmów obronnych, skuteczna jest również psychoterapia, umożliwiająca poznanie siebie oraz rozwój osobisty. Jest to szansa na wykorzystanie doświadczenia kryzysu jako czegoś co wspomaga rozwój osobisty, niż tylko jest bolesnym  życiowym doświadczeniem.